خبر خوبه اینه که من دارم دوباره خاله میشم و خواهر جان بعد سه ماه اعتراف کرده

حالا خبر بعدی رو دو ساعت قبل آقای همسر داد و نمیخوام ناشکری کنم ولی رسما برعکس بقیه مردم که از ذوق میمیرن من کاملا الان ناراحتم و نمیتونم یه لبخند هم بزنم

یادتون میاد روز قبل از بله برونم که پدر شوهر و خواهر شوهر محترم تلاش کردن یه آپارتمان در یه نقطه دور از منطقه ما رو به من که شهر رو نمیشناختم خیلی نزدیک جلوه بدن و حتی خونه ای که هیچیش معلوم نبود رو بدن به من و بعد هم به هرکس میرسیدن بگن خونه به نامش کردیم(خونه ای که فشار پرداخت همه چیش روی شونه خودمون هست) ولی خب دایی من گرفت و مسخرشون کرد و اونها هم وقتی دیدن لو رفتن بیخیالش شدن

خونه ای که گفتن قبل از عید تحویل میدن(۳-۴ ماه بعد از عروسی ما) الان یه سال و ۶ ماه ازش میگذره و تا امروزم خبری ازش نبود و کسی هم حس دنبالش رفتن رو نداشت و ما فقط هم اجاره میدادیم هم پول وام مسکن خونه ای رو میدادیم که خبری ازش نبود

این خونه ما هم بزرگه و هم کف هم هست ولی واقعا بد ساخته و یه خوابه و واقعا صاحبخانش من رو عصبی کرده. پارسال دم پایان قرار داد اقای همسر زد به بیخیالی و تنبلی و صاحب خونه هم تا تونست گوشش رو برید و من البته تنها چیزی که با خودم گفتم این بود که خب حقته و خودت خواستی

یه هفته است دارم بهش گوشزد میکنم مثل پارسال نشه و از الان به فکر باش که توی ماه رمضون مجبور به جابجایی نشیم و زودتر بلند بشیم

توی خواب بودم که هی تلفن پشت تلفن تا اخرش جواب دادم و آقای همسر شیرینی میخواست واسه یه خبر فوق العاده خوب و خب من فکر کردم برای فروش یه ملکی هست که خیلی وقته دنبال فروشش هستن ولی خبر این بود که: " بابام رفته کلید خونه رو گرفته و خونه حاضره"

نتونستم نقش بازی کنم و گفتم خوب قسمت خوبش کجاست؟

گفت کلید میاره که بریم خونه رو ببینیم ولی خدمشون عرض کردم من نمیام برای دیدن اون خونه

اومد خونه که چیزی برداره ولی من نتونستم حتی لبخند بزنم یا بهش تبریک بگم فقط گفتم یعنی نمیخوای بری دنبال خونه بگردی؟و اون ناراحته که من چرا ذوق نکردم

راستش نشستم دارم های های گریه میکنم

سخته یه سال و نیم هرکس توی خونه ۱۲۰ متریت بیاد که ۳۰-۴۰ مترم حیاط داره هی بهت گوشزد کنه که وای چقدر خونت کوچیکه و کوچکترین خونه اطرافیاتنت ۳۰۰- ۴۰۰ متر باشه بعد حالا شوهر من تصمیم داره برم توی آپارتمانی که از روز اول ازش نفرت داشتم و فوقش ۱۰۰ متر باشه. حتی وسایلم توش جا نمیشه و حتی فکر کنم واسه طبقه ششم آسانسورم نداره و یه جاییه که یعنی من کلا حبسم تا ایشون تشریف بیارن چون هیچی اطرافش نیست

من اجاره نشینی رو با مستری قبول کردم ولی رفتن توی این خونه رو هیچوقت نمیتونم بپذیرم و از بودنش خوشحال باشم

به نظر میاد فشار محترم داره میفته من میرم تا بیهوش نشدم

بوس

بعدا نوشت: حالم بهتره و به اعصابم مسلط شدم و هی اشکم در نمیاد و نمیخوام دیوارم بزنم:) فعلا که هیچی در این مورد نمیگیم و انگار نه انگار که اتفاق افتاده

ببخشید که اذیتتون کردم اون لحظه واقعا داشتم دیوانه میشدم:*