فرجه ها شروع شده ولی من اصلا حوصله درس ندارم , هر روز میگم فردا, ولی نمیدونم این فردا چرا نمیاد!

آخرین جلسه شبکه از 8 صبح تا 4.5 کلاس داشتیم.

از ساعت 11 شروع کردیم به غر غر کردن که واییییییییی ما دیگه نمیفهمیم و هی 5 ثانیه یه بار یکی بلند میشد همه MP3ها رو چک میکرد که ببینه شارژشون یهو  تموم نشده باشه و خدای نکرده ما ثانیه ای از صدای استاد و درس رو از دست ندیم,حالا خوب بود فقط 3 نفر گذاشته بودیم, و هی کلاس رو میریختیم به هم.

سر 12 با جیغ و ویغ کلاس تموم شد و همه داشتن به جونمون دعای خیر میکردن که استاد اومده میگه شما 3 تا وایسید با هاتون کار دارم  .

همه رو از کلاس کرد بیرون و در کلاس رو بست  , من که گفتم الان میگه یا بقیه ساعات رو خفه میشید یا میندازمتون بیرون که دیدم اومده میگه شما از بهترین دانشجوهای این دانشگاه هستید  و با کمی تلاش(افعال معکوس) میتونید ارشد یه جای خوب قبول بشید  و کلی امیدوارمون کرد و منم باز با اعتماد به نفس گفتم من IT میخونم  ,تمام 1 ساعت ناهار رو با ما حرف زد و بعدش یه ربع بهمون وقت داد بریم ناهار بخوریم و زود برگردیم(حیف اون همه تلاش برای تعطیلی کلاس ).

فرداش با اعتماد به نفس رفتم پارسه و پوران پژوهش و هر دو من رو کوبوندن توی دیوار که تو بیجا میکنی میخوای IT بخونی و شانس IT  5 برابر کمتر از computer هست , البته پوران پژوهش یکم توضیح داد ولی پارسه که فقط مونده بود منو بزنه  ,بعدم احساس میکرد هرچی هاپ هاپ تر باشه بهتره، مردک .

نتیجه همه اینکارها این شد که من که دلم به خوندن 11 تا درس خوش بود، الان باید 17 تا درس بخونم و الان توی شُکم  و انقدر واسه ارشد استرس دارم و فکر و خیال که نمیتونم درسهای عادیمم بخونم.

کلاً موضوع اینکه الان یکی باید با چماق بالا سرم وایسه بگه بخون بخون .

یه موضوع مهم دیگم هستش, کسی نمیاد به من توی ترجمه کمک کنه؟من بچه خوبیما .یکی بیاد کمک، دیگه .

 علی(برادر زاده گرام)

من: سلام ، خوبی؟

علی: شما؟ گوشی رو بده به مامانی من تو رو نمیشناسم

 گوشی رو میدم به مامانم

علی: مامانی میای پیشم؟

مامانم: عزیز دلم من بیام اونجا واسه چی؟

علی: آخه اینجا هیچکس مثل تو دوسم نداره

مامانم: الهی من فدات بشم گوشی رو بده به بابات

باباش هنوز گوشی رو درست نگرفته بود که مامان گفت: تو خجالت نمیکشی به بچه محبت نمیکنی,

من این همه قربون صدقتون رفتم این شدید، این بچه رو مظلوم گیر اوردی؟زود برش میداری میاریش اینجا

باباش: مامان به خدا داره دروغ میگه, الان داره میخنده, علی دستم بهت نرسه.

مامانم : بیاریشاااااااااا

جوجو (خواهر زاده گرام)

من : سلام قربونت برم. خوبی فسقلی؟

جوجو: سلام, نن پی نید با چال هپیدی؟

من: این بچتون چی میگه؟

خواهرم: میگه سلام.ننه پیرزن و ندیدی با چادر سفیدی؟

من: این چی هست؟

خواهرم: یه کتاب شعر ِ که همش رو حفظ کرده(صدای بلند بلند شعر خوندنش هنوز میاد)

ندا(دوست گرام)

من: یه هفته است هر روز کلی sms ناشناس دارم که از بچه های دانشگاهن و یه ربع  میذارنم سر کار. ندا شماره من رو تو میبد پخش کردی؟

ندا: نه به خدا ، یه 7-8 تا از بچه ها شمارت رو خواستن، منم دادم.

من: لیستشون رو بده که من هر روز نرم سر کار.

ندا: یادم نیست یه 10-20 نفری بودن.

 ممنونم از اقا مسعود (تجربه های آزاد)که من رو به این بازی دعوت کرد

1.آقای طائفی:استاد فیزیک پیش دانشگاهیم بود و با من جوری برخورد کرد که من بچه درس نخون معدل 15-16 که نمیدونم این معدل رو هم با اون طرز درس خوندن چطوری میگرفتم! پیش دانشگاهی رو با معدل 19.. تموم کردم,یه جور روحیه بود توی زندگیم, یه جور حس توانستن رو به من داد.خیلی بهم امید داشت حیف که نشد.

2.یه 2-3 ماهی مجبور شدم یه سری حساب کتاب رو مرتب کنم,جوری بود که نیاز به کلی خلاقیت مسخره داشت, خیلی سنگین بود و چشم همه هم به من و شوخی بردارم نبود.این تاثیر رو روم داشت که نشون داد وقتی همه تو یه کار موندن و نشستن دارن هم رو نگاه میکنن  من یکی فقط  میتوانم انجامش بدم هرچقدرم بقیه باورشون نشه!

3.جنگ سپیده: یه برنامه رادیویی بود که 3 نصف شب تا 6 یا 7 پخش میشد و یه مجری داشت یه اسم "وحید جلیلوند"آره همون که امسال ماه رمضون شبکه 5 برنامه داشت.تا حالا شده بعد از فهمیدن و درک یه موضوعی بفهمی که چقدر عقب بودی چقدر ذهنت بسته و کوچیک شده بوده؟من قبل و بعد از گوش دادن به این برنامه اینطوری بودم,خیلی حرفهاش رو نمیفهمیدم ولی الان حسش میکنم,به من زندگی کردن رو یاد داد.این که به ذهنم اجازه حرف زدن بدم, آدمهایی که توی اون برنامه بودن همه یه جورهایی برتر بودن.یادش بخیر شبهایی که 2-3 ساعت میخوابیدم و صبح باید میرفتم دبیرستان(البته فقط این تاثیر 3-4 سال دوام اورد و من بعد از یه اتفاق دوباره برگشتم سر جای قبلی)!راستی یه کار دیگم انجام داد:من رو به صدا ها حساس کرد,صدای افراد و محیط خیلی روم تاثیر میذاره و مجذوبم میکنه.

4.یه دوست دارم که هم سن خودمه الانم 6-7 ماهی هست که ندیدمش البته فکر کنم دیروز دیدمش!.مجبورم کرد دوست داشته باشم و مطمئنم کرد که دوست داشتنیم, ریسک کنم, بزرگ باشم, زندگیم کنم نه روزمرگی, چشمهام رو نبندم و بگم فقط سلایق من.به خدمم یکم توجه کنم ,حیف که دوستیمون زود تموم شد.مجبورم کرد خودمممممم باشم هرچند با اونی که بودم خیلی تفاوت داشت, ولی اون خوب من رو شناخت,آرامش پست قبل رو گاهی اوقات این بچه به من میداد.

5.دانشگاهم,برام عزیز هست با اینکه غیر قابل تحمله!!! جو دانشگاهمون جوری همه ما ها رو بزرگ کرد که در کنار درس شعور داشتته باشیم آدم 7 رنگ نباشیم ولی حد و حدود ها رو بشناسیم دانشگاه رو با هر جایی اشتباه نگیریم ,دانشگاه بریم نه برای بچه بازی و........ ,شعور بچه های میبد رو تو این 2-3 تا دانشگاهی که تا حالا رفتم اصلا ندیدم حتی یه نفر شبیه خودمون حتی یه نفر.ازش متشکرم.

6 .عزرائیل: خدا کنه سراغ من نیاد که خودم خفش میکنم:یه گندی زد به زندگی من که هیچ خری نمیتونست بزنه.

برای منی که جز خریدن چیپس های راه راه!(نمیدونم اسمش چیه)مزمز از سر کوچه  که اونوقت 500 بود و رفتن به  کتابفروشی هاشمی توی پاسداران و رفتن به مدرسه هام و خونه عموم, جای دیگه رو بلد نبودم تنها برم (حتی پیش دانشگاهیم) و نمیدونستم نون 5 تومن یا 3000 تومن یا تاکسی خطی هم وجود داره و همش تلفنی نیست  و اتوبوس رو همه سوار میشن نه ادمها خاص و تازه بلیطم داره! و یا اینکه بدون بابام هم میشه خرید کنم خیلی زیاد تاثیر داشت.

وای روز اولی که رفتم بانک خدا بود(10 بار برگه های چک بابام رو نگاه کردم ببینم قضیه چیه!!! خیلی سخت بود که بخوام خودم زندگی کنم.مسخره است که ادم بعد از 18 سال زندگی وقتی با یکی از دوستاش بخواد بره یه پاساژی خرید و هی به دوستش بگه: من اصلا نمیدونم اینجا کجاست و بعد ببینه تقریبا نصف لباسهاش رو از همونجا خریده! و همه صاحب مغازه ها میشناسنش ,خوب ؛ من از این روزها زیاد داشتم و دارم حتی الان, روزهایی مزخرفی رو تنها گذروندم!

 بازم باید بگم؟

پ.ن اینا اصلا به ترتیب اولویت و این مسائل نیست ,همینطوری نوشته شدن.

پ.ن :منم عموسیمور و گوریل فهیم واعضای وبلاگ زندگی سگی و ژیگولو خان! و دکتر پدرام و هدی و

 یه جای امن برای درد دل رو به این بازی دعوت مینمایم.بازم دعوت کنم؟تعداد نداره؟

یه جای کار اشکال داره

خسته شدم از شنیدن اینکه:"من وقتی با توام آرومم,شادم"

پس من چی؟چرا کسی واسه من منبع ارامش نمیشه چرا کسی من رو خوشحال نمیکنه؟

بهار پروانه ندا مریم........... چرا من با اونها این حس رو ندارم؟

چرا من منبع آرامشم چرا من همیشه خندونم چرا ندا با من همیشه میخنده بهار خواهش میکنه که ساکت باشم تا قهقهه نزنه چرا پری شاکی میشه که واسه چی همش امیدوارم.چرا غر؟! زدن هامم الکیه؟

این آرامش لعنتی چیه که بقیه با من دارن و من با خودم ندارمش؟

خوب دیگه نق نق بسه.همه چیز خوبه فقط ملت چقده مشکوک شدن؟ها؟چه خبره؟

پ.ن:به لطف صمیم فهمیدم که گیلاس دوباره جابه جا شده.