بعضی ها میان و میمونن،ولی بود و نبودشون هیچ فرقی با هم نداره

بعضی ها میان و میرن و وقتی هم میرن هیچ اتفاقی نمیفته

بعضی ها میان ولی به بدترن نحو ممکن به زندگیت گند میزنن و ترجیح میدی بندازیشون بیرون تا اینکه برن

بعضی هامیان و تو مدتی که هستن دوست خوبین و فقط همون یه دوست خوب میمونن اونم فقط برای ماهی سالی یکبار

بعضی ها میان و میشن دوست عزیزت و رفیق شفیقت و هروقت که نباشن تو دلتنگشون میشی و تو ذهنت میگی چه دوست خوبیه .ولی به هر حال دوستی قانونمندی خواهید داشت عین جمله ی یکی تو یکی من!!! یه همچین دوستی جز عذاب هیچی نداره

بعضی میان و میشن برترین آدم های زندگی و تو نمیدونی چی میشه که فقط تو از خودت هی مایه میذاری و وقتی که نیستن احساس میکنی یه چیزی کمه ولی به هر حال وقتی نیست با نبودنش کنار میای چون همش فکر میکنی اون شایدی این دوستی رو نخواد.

بعضی وقتها هم که شاید خیلی کم پیش بیاد یکی میاد تو زندگیت که مثل خودته، بودنش با نبودنش زمین تا آسمون فرق میکنه، تمام بهترین هایی که تو براش میخوای اونم برای تو میخواد و کاملا بی توقع چیزی که برای خیلی ها مسخره شده ولی برای تو هنوز هست،ولی یه موقعیتی پیش میاد که مجبور میشید از هم دور باشید،یکی این سر، یکی اون سر،میدونی که شاید سالی یکبارم نشه که ببینیش میدونی قرار نیست به آدمهای قدیمی خاک گرفته تو ذهنش تبدیل بشی،میدونی که همونقدر که دوستش داری دوستت داره و میدونی که بهترین لحظه های زندگیتون رو با هم گذروندید و میدونی که همه ذهنت رو گرفته ولی اینم میدونی که مجبوره بره و تو هیچ قدرتی نداری برای اینکه حتی باهاش دوست باشی.دلت خیلی کم!!!!!شاید به اندازه تمام دنیا!!!!!!!!برای خودت میسوزه ولی مجبوری، مجبور، اینو باید بفهمی

اونقدر این روزها دلتنگم که حد نداره،کاش کمی ندای عزیزم رو داشتم،و کاش یه دکمه داشتم که میزدم و ذهنم رو غیر فعال میکردم،و کاش کمی خدا باهام بازی نمیکرد، کی میتونه باور کنه که خدا داره باهام چی کار میکنه.

پ.ن:خوبم مثل حال گل سرخ توی یک کویر خشک*

پ.ن۲:یه سر حتما به وبلاگ رستگاری در 8:20 بزنید

*(خوبم،مثل حال گل سرخ در دستان چنگیز مغول، قیصر امین پور)

فیلی در مورد آخرين روزهای تمدن مايايی در قاره آمريکا

از  فیلم هایی بود که وقتی ابتداش رو دیدیم از لیست فیلمهایی که با میل نگاه خواهم کرد پاکش کردم!!،ولی امروز به اسرار دوستم فیلم رو تا انتها دیدم حتی با اینکه فیلم رو بیش از ۵ بار کانورت کردم تا مشکلی که داشت برطرف بشه و بتونم ببینمش،

از اون دسته فیلم هایی هست که تمام مدت فیلم از جاتون تکون نمیخورید و گاهی خودتون شکه میشید که چرا دارید انقدر احساسات به خرج میدید

تمام زندگی یک قوم از شادی و خنده و زندگی تا حمله قبیله ای دیگر و اسیری و رنج و عذاب و مرگ و آزادی رو به تصویر کشیده.فیلم محشری بود توصیه میکنم حتما ببینید

بخصوص وقتی پیرمرد قبیله داستان!(عقیده)رو تعریف میکرد وقتی پدر تمام سعیش رو برای دور کردن ترس از پسرش میکرد وقتی میگه که خودش به همرا پدر توی این جنگل شکار کردن حالا با پسرش به شکار میاد و در آینده پسرش و نوش در این جنگل شکار خواهند کرد و............ انقدر زیبا بود که دوست دارم تا انتهاش رو تعریف کنم

پی نوشت:این سری کامل توضیحات رو از این سایت برداشتم

خیلی وقته که که حس نوشتنم خشک شده! البته هیچ دلیلی هم براش ندارم.

تو این چند وقته یه سر اتفاق افتاده مثلا طلاق ندا عزیز دلم که دوست ندارم یه لحظه ناراحتیش رو ببینم

وتمایل من به  کتاب خواندن و فیلم دیدن,مثلا اینا رو دیدیم:

تاوان(اسکار 2007)

رایحه یک زن(al pacino)

Crash(اسکار 2005)

War 2007

قلب فرشته(دنیرو)

هکرها و ...........

دوست دارم در مورد همشون بنویسم ولی چون سوادم کلا نم کشیدست ترجیح میدم آبرو داری کنم و ساکت بشینم.

البته فکر نکنید خیلی غرب زده شدم, دو تا فیلم  ایرانی هم دیدم یکی کافه ستاره و یکی هم رفتم سینما اونم وقتی یزد بودم و فیلم غیر منتظره رو دیدم که کلا خوبه که در این مواقع ساکت باشم.

یکی از خوبی های این سال نو این بود که خیلی!!!! تنها نبودیم بلکه با یه سری تعارفات و اینکه تهران الان جون میده واسه مسافرت دایی عزیز جان و بچه های عزیز ترش اومدن پیشمون, خیلی خوبه این حس که وقتی از خواب بیدار میشی اونم بعد از گذروندن شبی بدون تخت خواب خودت و روی زمین!!! و حداکثر 4 ساعت خواب, کلی توی خونه همهمه باشه و همه بریزن سرت و همیشه نفر آخر باشی که صبحانه میخوری البته تند تند اونم با نون بربری هایی که برادر جان 6 صبح میگرفت و برامون میورد و بعد با سرعت نور حاضر میشدی تا بری بیرون.

روز اول که بسی!!! آبرو ریزی شد چون هر 2 تا موزه ای که رفتیم بسته بود و موندیم پشت در, ولی فرداش جبران کردیم, اونم با امامزاده داوودی که به زور بردنم و هوای پاک اونجا و دیدن برفها و رودخانه ها و کوههایی که سنگهاش رو انگار خدا تک تک روی هم چیده و آبشارهای کوچیک انگار که روح مرده ای رو توم زنده کرد

بسیار زیبا و آرامش بخش بود بودن توی جاده ای  که یک طرفت کوهه یک طرف مثل دره و اون پایین رودخونه پر خوروشش رو میبینی و کنار رودخونش کوههایی که از برف هنوز سفید سفید موندن. به هر حال خوش گذشت

یکی دیگه از هدیه های امسال دیدن عمو جان بعد از چهار سال و لحظه ای که سعی میکرد محکم توی بغلش جات بده و سعی میکرد تند تند به جای همه روزها ببوستت ولی حیف که دیر بود.

راستی یه موزه هم رفتیم ,موزه آبگینه, توی خیابان امام خمینی, خیابان 30 تیر البته حواستون باشه 30 تیر از پایین به سمت شمال یک طرفه است!! اینم گفتم مثل ما نباشید که میخواستیم بریم موزه ایران باستان بعد چون خیابون یه طرفه بود  و حس دور زدن نبود موزه آبگینه واستون توفیق اجباری شد, درسته ما بر حسب اتفاق و مقدار زیادی تنبلی رفتیم اون موزه ولی از دیدن شیشه ها و ظروف قدیمی و هنر مردممون کلی لذت بردیم و چون دوربین مثل همیشه تو خونه جا مونده بود یکبار دیگم خواهم رفت تا از اون شیشه های عطر بد انگشتی و کاسه هایی که با طلا کار شده بود و گردنبند هایی که همه از شیشه بود بتونم حداقل عکس داشته باشم.

و در انتها از خداوند متعال خوتاستارم شرکت مخابرات رو لعنت کنه!! بگید دریغ از یک دونه اس ام اس که من بتونم واسه تبریک بفرستم,آخه من فردا پس فردا چطوری تو روی دوستام نگاه کنم,خوب نگید زنگ میزدی که دیگه این یکی برای همه خیلی زیادی بود!!!!

این روزها رو دوست دارم چون برام خاطرات خوبی رو بهمراه داره, با اینکه از فروردین هیچ خوشم نمیاد و اگر به من باشه از تقویم حذفش میکینم.

پی نوشت1:دوست گلم نمیدونم چرا جوابم رو نمیدی ولی امیدوارم همیشه شاد باشی و بیشتر امیدوارم من از اون سری چیزهایی نباشم که باید پاک بشن تا سال بعد شروع بشه.

پی نوشت 2:جات توی تک تک روزهای عید خالی بود بخصوص وقتی هی به چشمت میاد که بابات نیست.

پی نوشت 3: خدا جان به کمک احتیاج دارم لطفا رهام نکن,میدونم خیلی بی چشم رو شدم میدونم پرو شدم میدونم اذیتت میکنم میدونم خودمم که هی رهات میکنم ولی تو رهام نکن,دوست دارم