کلی فکر کردم و بابت خیلی چیزها خدا رو شکر کردم حتی فکر کردم چطوری نبودنم رو واسه بقیه راحت تر کنم

مثلا تصمیماتی که در باره ی هر فرد میگرفتم رو تو ذهنم اوردم و خیلی جالب بود که چیزهایی که قبلا میگفتم  "اصلابه من چه مربوط؟" با فکر 3 ماه زنده بودن  همه برام مهم شد

میخوام بنویسم که به چه چیزهایی فکر کردم

در مورد مامانم:

 باید سعی کنم ادم تر باشم بهش دروغ نگم در حالی که میدونم که میدونه دارم دروغ میگم, کمی پر محبت تر برخورد کنم و کمتر تنهاش بگذارم و صد البته هرچی دارم رو به نام مامانم میکردم فقط اون انگشتر که همش گل های پنج پره رو میدادم به خواهرم

به برادر بزرگه:

بهش بگم که کجای زندگیش داره اشتباه میکنه و اینکه چطوری میتونه به زندگیش کمک کنه و بهش خواهم فهموند که درسته 12 سال از من بزرگتری ولی عمرا بدونی اولویت های زندگی چیه! تو همیشه یه بچه مایه دار نمیمونی باور کن, و براش کلی هم کتاب میخردم و یه سری از فیلمام رو هم میدادم به همسرش و به قول علی سیستم کامپیوترش رو میوردم بالا تا همه بازیهاش نصب بشه و دیگه مجبور نباشه مواظب باشه که روی psp آب انار نریزه تا دکمه هاش نچبسه!! و بشه باهاش بازی کرد

 برادر دومی:

مردم خر نیستن این رو بفهم عزیزم؛چیزی که تو میبینی بقیه هم میبینن؛ آدم باش و اگر نمیفهمی ادم بودن چیه برات توضیح میدم که آدم بودن  اینکه کاری نکن که بقیه ازت دور بشن چون تو براشون خطرناکی و اصلا قابل اعتماد نیستی و براش توضیح میدم که اگر برادرم نبود چطوری میزدمش زمین که تا عمر داره نتونه از جاش بلند بشه و بگه این خواهرم بود که زدم زمین همین که بهش میگفتم مورچه

به خواهرم:

انقدر محبت نکن, خوب باش ولی محبتت رو کنترل کن راستی دختر گلم سعی کن با کسانی ارتباط برقرار کنی که با تو تفاوت های وحشتناکی دارن اون وقت میفهمی که شاید بقیه هم یه فکرهایی داشته باشن که اگر به زندگیشون نگاه کنی بهشون حق بدی اونطور فکر کنی.راستی کامپیوترم میشد برای جوجه شماره دو. البته شکی درش نیست که هاردم پیش مامانم میموند

به ندا:

کتابهای کامپیوترم رو میدادم بهش و یه نامه بلند بالا براش مینوشتم و توش میگفتم که چقدر دوستش دارم و کلی هم دلقک بازی در میوردم که موقع باز کردن نامه های های گریه نکنه بلکه ریسه بره از خنده واسه بچشم مینوشتم که شانس اوردی من رو ندیدی چون دیگه نمیتونستی یه بچه لوس بار بیای,

باید یه سری کارها رو هم انجام بدم مثلا از همه فاصله بگیرم یه طوری که وقتی رفتم زندگی کسی مختل نشه, مثلا دوستام رو شدیدا بپیچونم تا حدی که عصبانی بشن و حتی از فون بوک پاکم کنن

میدونید از یه بابت هایی خوشحالم مثلا اینکه ازدواج نکردم چون اونطوری باید به یکی دیگه هم کمک میکردم که به زندگی برگرده تازه باید اتاق بغلی رو هم برای یه جای خواب اماده میکردم و اگر خدا قسمت میکرد دنبال زنم واسه اون میگشتم,که خوب هر ابلهی هم میدونه این اخری از هر چی مرگ و میره سخت تره

ادامه دارد...............